පිය සටහන්

ලිවීමේ පරම යුතුකම උදෙසා ලියමි

පිය සටහන්
මැකී නොමැත තව
මා ආ දිගු ගමනේ
මගේම පියවර මත පියනගමින්
ඔබ එනු දුටුවෙමි මා ලුහුබඳිමින්

ගිරි ශිඛර මුදුන් වල
වන ලැහැබේ අතු අග
දෝංකාර දුන් එදා ගැයූ ගී
මා ඔබට ගැයූ ගී
ඇසේ ද තවමත්
ඇලේ දොලේ ගලනා ගීයේ

පිය සටහන්
මැකී නොමැත තව

රළු බොරලු ගමන් මග
වැලි තලා වැනිය හද
හැරී බලමි මම ඔබේ ඇසින්
ඔබ නොදුටු ඇසින්
නොඒද මතුවට
ඔබත් මමත් හමුවන දවසක්

පිය සටහන්
මැකී නොමැත තව

ගී පද – සුනිල් ආර්. ගමගේ
සංගීතය, ගායනය – කපුගේ

දිගටම කියවන්න

මට මහන්සියි

මම උඹට උදව්වක් ඕන වෙලාවට උදව් කරන්නෙ උඹෙන් අනිප්පැත්තට අහවල් ලබ්බක් බලාපොරොත්තුවෙන් නෙවෙයි. මට තාත්තා එහෙම කරපං කියලා උගන්නලා තියෙන නිසා.

මම උඹත් එක්ක මනුස්ස කමට කතා කරන්නෙ මට වෙන යාළුවො නැති හින්දා නෙවෙයි. මට අම්මා එහෙම කරපං කියලා උගන්නලා තියෙන නිසා.

මම උඹත් එක්ක ෆිට් එකේ ඉන්නෙ උඹට කියලා වැඩක් කරගන්න නෙවෙයි. මම හැමදාම ඉන්නෙ නැති හින්දා.

මම මෙහෙම රෙද්දවල් කුරුටු ගාන්නෙ කරන්න වෙන වැඩ නැති හින්දා නෙවෙයි. ඔලුවට එන හැම එකම කටින් එළියට දාලා පුරුදු නැති හින්දා.

මොන මගුලක්ද! මට දැං පච වෙලා හොඳටම මහන්සියි.

හෙට අලුත් දවසක් නෙ. හෙට හම්බෙමු. දැං පලයං.

දයාබර සිහින,

මටයි මගේ වර්තමානයටයි පාඩුවෙ ඉන්න දීලා මගෙ ඔලුවෙන් තොලොංචි වෙලා පලයං සිහින!

එක්කො යන්නෙපා බං. උඹ නැත්තං මම මේ හැමෝගෙම ලොකු ලයින් බල බල ගෙවන ජීවිතේ අතෑරලා ගොඩක් කල්.

ඒත් උඹ ඕන එකටයි එපා එකටයි හැම මගුලටම හොට දාන්න ආවම මල පයිනවනෙ! පාඩුවෙ ඉඳිංකො!

එක අතකට මම කරන හැම වැඩකටම හේතුව උඹ තමයි බං. උඹට බැනලා වැඩක් නෑ.

එහෙම කියලා බෑ ඕයි! මට කාටහරි බනින්න ඕන! මේ අවනඩුවට වගකියන්න ඕන එකා මට හොයලා දීපියවු!

ආනන්ද, නාලන්ද, ධර්මරාජ, මහින්ද විදුහල් පෙළට අත නොතබනු!

ආහ් මැඩම්…කාළෙකින් කට ඇරලා තියෙන්නෙ! තාමත් ඉස්සර වගේමයි නේද මැඩම්…? කට ඇරියොත් හුදී ජනතාව ලෝකයේ ප්‍රථම අගමැතිණිය සිහි කරනවා.

ඔව් මැඩම්…මේ ආනන්ද, නාලන්ද දෙකට නම් කෙළවන්නම ඕන. ඇයි විශාඛා, මහින්ද, ධර්මරාජ, මලියදේව අරක මේක…ඒවටත් කෙළවන්න ඕන. ඔයාට පහළ වෙන්නෙම මේ වගේ ශ්‍රේෂ්ඨ අදහස්මයි ඇන්ටි. මන්දා කොහෙන් එනවද කියලා මේ උතුං අදහස්. අනිවා ඩෙෆා අපි මේ රට තුළ හිම සොමි සඳරැස් ගලන, හිම කඳු මුදුන් දියවන, අහස් තාරුකා බිම පතිතවන, ග්ලැසියර් ඛාදනය වෙන, පෙන්ගුයින්ලා උද්දීපණය වන දයාව ප්‍රේමයෙන් පිරිපුං මෙව්වා එකක් හදන්ටම ඕන…හලිද? ඔයා ඔහෙන් පටන් ගන්න, අපි මෙහෙන් පටන් ගන්නං. හදාගෙන හදාගෙන යන්නයි තියෙන්නෙ ආ….? දිගටම කියවන්න

මෙඩිසිහිනය

හාන්සි පුටුවක දිගා වී කරන පුනරාවර්ජනයකි

වසර: 2006

මම පහේ ශිෂ්‍යත්වය සමත් වී ආනන්දයට පා තැබීමි. කොළඹ පරිසරය මට තවම නුහුරු ය. කොළඹ මිනිසුන් මට ඊටත් වඩා නුහුරු ය. මම පාසල් බස් රියේ නැගී ගෙදර යමින් සිටිමි. මට යාබද අසුනේ සිටියේ තාරකයියා ය. ඔහු අමුතු පොරකි. (ඔහුව සමාජය කොන් කෙරුවේ ඔහුගේම ඇතැම් කුහක ආකල්ප නිසාදෝ යි මට දැන් සිතේ.) මම හයේ ය; ඔහු හතේ ය. ආනන්දය ගැන ගුරුහරුකම් ගන්නයැයි මට දෙමාපියන් කීවේ ඔහුගෙනි.

මැද පෙළ අසුනක වාඩිවී සිටි මම දාඩිය පිසදමමින්, ජනේලයෙන් ඉස්සි ඉස්සි පාර දෙපස බලමින් සිටියෙමි. විටින් විට තාරකයියා සමග මෙලෝ රහක් නැති කදයක් ද දමන්නෙමි. ඒ අතරතුර වේලාවක තාරකයියා මගෙන් මෙසේ ඇසීය:
“පන්තියෙ කට්ටියගෙන් ඔයා මොනාහරි අහද්දි සමහර අය ඉන්නවා නේ කියලදෙන් නැති? ආ?”
මම ඔව් යැයි කීමි.
“මටත් හම්බෙලා තියෙනවා එහෙම අය. ඒගොල්ලො ආපහු ඔයාගෙන් මොනවහරි ඇහුවම ඔයත් ඒගොල්ලන්ට කියල දෙන්න යන්නෙපා හරිද? පස්සෙ ඒගොල්ලො ගිහිල්ලා ඒවා හොඳට විබාග වල ලියලා ලකුණු ගනියි, අපි තමයි පස්සට යන්නෙ!”
මම මුකුත් නොකීමි. නැවත ජනේලය දෙස හැරුණෙමි. දිගටම කියවන්න